Nee, u behoort niet tot de doelgroep

“Kijkwijzer. Weet wat ze zien,” luidt het bekende riedeltje waar wij inmiddels allemaal al immuun voor zijn geworden. En dan bedoel ik echt: wij allemaal. Het lijkt alsof niemand zich aan de leeftijdsclassificatie wil houden en die hele zooi maar een beetje onzin vindt. Voor jullie vandaag een korte Kijkwijzeropfrisser. Niet om iedereen (inclusief mijzelf) de les te lezen, maar gewoon om te kijken hoe de vork eigenlijk in de steel zit.

Ten eerste moeten jullie me vertrouwen als ik zeg dat die hele kijkwijzer echt een crime is voor de gemiddelde bioscoop- , platenzaak- of videotheekmedewerker. Ik vertel jullie dit vooral vanuit het oogpunt van eerstgenoemde, want dat is nou eenmaal waar ik bijzonder veel ervaring mee heb.

3-Dementiofaal: de ultieme marketingstunt, of niet?

Copyright Slate.com

In de filmindustrie gaat het kut. Dat weten we allemaal.  Om de bioscopen weer vol te laten stromen zijn we zo’n twee, drie jaar geleden met een nieuwe ontwikkeling gebombardeerd: 3D. Sinds die tijd worden we constant overladen met alle films in 3D, ‘The Amazing Spiderman in 3D’, ‘Puss in Boots 3D’ en we weten natuurlijk allemaal waar het echt mee begon: ‘Avatar’.

Minimaal tot het maximale

Het maken van een goeie filmposter is nog een hele kunst. Sommige zijn heel mooi, andere zijn weer heel lelijk en slecht gephotoshopped. Een goede filmposter zegt iets over de film, het publiek snapt in één keer waar de film over gaat, wie erin spelen en of de film de moeite waard is om te bezoeken. Als je dan niet eens een fatsoenlijke poster kunt maken, is de kans zeer klein dat er überhaupt iemand de film zelf wil zien. Nu is er op internet een hele groep kunstenaars die filmposters opnieuw ontwerpt, maar dan minimalistisch.

Boek vs. Film – Hoofdstuk 2: One Day

Copyright Focus Features 2011

“What’s up?” he asked.
“Nothing. Oh, nothing. Just…” She looked up at him. “I thought I’d  finally got rid of you.”
“I don’t think you can,” he said.     – One Day, David Nicholls

‘Twintig jaar, twee mensen, één dag.’ Het is een hartstikke mooi gegeven, vooral voor een episch liefdesverhaal. De bestseller van David Nicholls uit 2009 is nog geen twee jaar later in de bioscoop uitgebracht. Dit is niet het eerste werk van Nicholls wat verfilmd is: ‘Starter for ten‘, zijn debuut is op het witte doek verschenen.

Kent u deze nog? – Ingmar Bergman

Vandaag geen film, maar een compleet oeuvre. Onlangs was ik in Gent, waar op dat moment het Internationaal Filmfestival Vlaanderen plaatsvond. Daar bezocht ik een tentoonstelling over Ingmar Bergman, één van de grootste filmmakers van de afgelopen eeuw. Afkomstig uit Zweden, schreef en regisseerde hij in zestig jaar meer dan vijftig films. Drama’s over geloofskwesties, familie en eenzaamheid.

Boek vs. Film – Hoofdstuk 1: Where The Wild Things Are

copyright Warner Bros, 2010

Max wondered if he should say he was sorry, because he was sorry. But he could not find the word Sorry. He could only find words like I want to live under my bed and Please take me back and Help. – Where The Wild Things Are, Dave Eggers

Veel mensen moeten gedacht hebben: “Hoe kun je een prentenboek van nog geen vijftig pagina’s nou verfilmen?” Nou, Spike Jonze (Being John Malkovich, Adaption) heeft de uitdaging aangenomen en heeft in 2009 samen met auteur Dave Eggers (Wat is de Wat) een film van 104 minuten op het doek weten te brengen: de verfilming van het prentenboek ‘Max en de Maximonsters’, van Maurice Sendak. Parallel aan de film schreef Eggers ook de roman ‘The Wild Things’.

Boek vs. Film – De Proloog

“HET BOEK WAS VEEL BETER!” Het is één van de uitspraken die je veel hoort direct na het zien van een – vaak langverwachte – boekverfilming. Verwachtingen liggen hoog en de filmmakers hebben het allemaal verpest. Ja, geloof je het zelf? Natuurlijk, boekverfilmingen kunnen teleurstellend zijn. Maar een boek is een heel ander medium dan een film. Hoe kun je het dan vergelijken?

Trailerterror

Heb je eindelijk een keer tijd om een avondje naar de film te gaan, zit je eerst eindeloos naar honderden trailers te kijken van films die je misschien toch nooit gaat zien. Soms zitten er fantastische trailers tussen. Waanzinnige. Soms zijn de trailers zelfs beter dan de film. Maar sommige trailers zijn gewoon te belachelijk voor woorden. Misschien omdat de film zelf al redelijk belachelijk is, maar sommige trailers slaan echt alles. Voor jullie een lijstje met de meest belachelijke trailers van de meest belachelijke films die er ooit zijn gemaakt.

Recensie – All Stars 2: droevig of bedroevend?

We hadden er zo lang op gewacht. De terugkeer van ‘s Neerlands zeven -of nee, acht- favoriete voetbalspelers: de Swift Boys. Met een kleine hindernis afgelopen jaar keerden de heren na veertien jaar weer terug op het witte doek. Maar of dat nou zo nodig was, valt nog maar te betwisten.

Natuurlijk, je wordt meteen weer in die vriendengroep gezogen. Johnny, die eigenlijk nog steeds niets met zijn leven heeft gedaan. Bram die eigenlijk nog steeds een beetje in de kast zit. Mark die heel ‘gelukkig’ is met vrouw en kind. Willem idem. Paul denkt nog steeds dat hij een bekende Nederlander is en Peter die er een jaar later is bijgekomen en altijd het buitenbeentje zal blijven.

Kent u deze nog? – Roman Holiday

Copyright Paramount Pictures 1953

Het was de grote doorbraak van Audrey Hepburn. Het jonge Britse meisje, opgegroeid in Arnhem, kreeg haar eerste rol in een heuse Hollywoodfilm. Een film waar ze ook meteen haar eerste Academy Award voor won. Roman Holiday is het boegbeeld van alle romantische komedies en misschien wel de meest tekenende film uit Hepburn’s carrière.

‘Roman Holiday’ vertelt het verhaal van prinses Ann (Audrey Hepburn) die op staatsbezoek is in Rome. Ze is het zat dat haar leven door iedereen gecontroleerd wordt en besluit te ontsnappen en een paar dagen als burgermeisje